“Negar”

Neguémos nomearnos necios!

Neguémonos! Namentras notables nautas
notifican nocivos naufraxios.

Nós, navallas no noxo nutridas,
noveles normalizados na nausea,
notorios nugalláns nados na nulidade,
noctámbulos nómadas na noite nus,
ninguneados netos neglixentes
neutralizados na neurastenia nai,
nidios nihilistas, nós,
nortearemos negruras neboentas
no novilunio nefasto.

Non necesitamos nardos nin ninfas núbiles,
non necesitamos nigromantes novidosos
nin nazarenos narcisistas

Necesitamos nadegádas nos nervios neurolóxicos,
necesitamos negar neste normalizado negror nocturno,
negar negando negociados necrófagos
negar nacendo
nacer negando.

 

En un recital poético en La Madame Sans Gené, en Coruña.

 

Plena clase de diseño por ordenador, y estoy escuchando música (mientras trabajo, por supuesto). En la lista de canciones me sorprende la Carta de un león a otro. Me emociono, y la posteo. Así, porque quiero.

Compuesta por Chico Novarro, la versión mas conocida es la de Baglietto.

(Adentro la letra)
Continue reading »

 

Hace unas horas ha muerto Mario Benedetti. Y tengo ganas de llorar. No sé bién qué poesía poner. Elijo una.

Rostro de vos

Tengo una soledad
tan concurrida
tan llena de nostalgias
y de rostros de vos
de adioses hace tiempo
y besos bienvenidos
de primeras de cambio
y de último vagón.

Tengo una soledad
tan concurrida
que puedo organizarla
como una procesión
por colores
tamaños
y promesas
por época
por tacto
y por sabor.

Sin temblor de más
me abrazo a tus ausencias
que asisten y me asisten
con mi rostro de vos.

Estoy lleno de sombras
de noches y deseos
de risas y de alguna
maldición.

Mis huéspedes concurren
concurren como sueños
con sus rencores nuevos
su falta de candor
yo les pongo una escoba
tras la puerta
porque quiero estar solo
con mi rostro de vos.

Pero el rostro de vos
mira a otra parte
con sus ojos de amor
que ya no aman
como víveres
que buscan su hambre
miran y miran
y apagan mi jornada.

Las paredes se van
queda la noche
las nostalgias se van
no queda nada.

Ya mi rostro de vos
cierra los ojos
y es una soledad
tan desolada.

 

Con algo de vergüenza, me animo a colgar uno de mis primeros desnudos:

paula1

La modelo es Paula, una chica majísima.
Alguna vez pensé que era una tontería, y ahora estoy descubriendo lo lindo que es trabajar con carboncillos.

 

Yo quiero ser llorando el hortelano
de la tierra que ocupas y estercolas,
compañero del alma, tan temprano.

Alimentando lluvias, caracolas
y órganos mi dolor sin instrumento,
a las desalentadas amapolas

daré tu corazón por alimento.
Tanto dolor se agrupa en mi costado,
que por doler me duele hasta el aliento.

Un manotazo duro, un golpe helado,
un hachazo invisible y homicida,
un empujón brutal te ha derribado.

No hay extensión más grande que mi herida,
lloro mi desventura y sus conjuntos
y siento más tu muerte que mi vida.

Ando sobre rastrojos de difuntos,
y sin calor de nadie y sin consuelo
voy de mi corazón a mis asuntos.

Temprano levantó la muerte el vuelo,
temprano madrugó la madrugada
temprano estás rodando por el suelo.

No perdono a la muerte enamorada,
no perdono a la vida desatenta,
no perdono a la tierra ni a la nada.

En mis manos levanto una tormenta
de piedras, rayos y hachas estridentes
sedienta de catástrofes y hambrienta.

Quiero escarbar la tierra con los dientes,
quiero apartar la tierra parte a parte
a dentelladas secas y calientes.

Quiero minar la tierra hasta encontrarte
y besarte la noble calavera
y desamordazarte y regresarte.

Volverás a mi huerto y a mi higuera:
por los altos andamios de las flores
pajareará tu alma colmenera

de angelicales ceras y labores.
Volverás al arrullo de las rejas
de los enamorados labradores.

Alegrarás la sombra de mis cejas,
y tu sangre se irán a cada lado
disputando tu novia y las abejas.

Tu corazón, ya terciopelo ajado,
llama a un campo de almendras espumosas
mi avariciosa voz de enamorado.

A las aladas almas de las rosas
del almendro de nata te requiero,
que tenemos que hablar de muchas cosas,
compañero del alma, compañero.

Miguel Hernandez

 

noche

noche fría e inmunda
me envuelve, no me abraza
me mira con desdén
cuando pasa.
que se pudra.

he bebido
mas de la cuenta,
me he divertido
y he perdido;
no he podido olvidar
y ya van mil.

y qué mas da
si ya perdí mi mano
jugué el último farol.
estoy acostumbrado.
me quedo acá tirado
a ver si sale el sol

 

Que la última noche me encuentre
bebiendo en un bar.
Que la última noche me encuentre
discutiendo.
Que me encuentre jugando
al truco
y cantarle falta envido,
y mentirle decidido,
aunque esté ciego.
Que el último grito me encuentre
marchando
por algo que creo
y no llorando
por algo que quiero.
La última palabra
de mi boca
será “gracias” o “cabrones”.

 

no pude aguantar la tentación de transcribir este preludio tan bonito que tiene:

“Se puede vivir una larga vida sin aprender nada. Se puede durar sobre la tierra sin agregar ni cambiar una pincelada de paisaje. Se puede simplemente no estar muerto sin estar tampoco vivo. Basta con no amar, nunca, a nada, a nadie. Es la única receta infalible para no sufrir.
Yo aposté mi vida a todo lo contrario, Y hacía muchos años que definitivamente había dejado de importarme si lo perdido era mas que lo ganado. Creía que ya estabamos a mano el mundo y yo, ahora que ninguno de los dos respetaba demasiado al otro. Pero un dia descubrí que todavía podía hacer algo para estar completamente vivo, antes de estar definitivamente muerto. Entonces, me puse en movimiento.”

 

Ya que estoy en esta sintonía, pongo este vídeo de Celeste Carballo, rockera y blusera argentina, dirigido por ella misma y con participación de Charly García y Julio Bocca.

 

Casi por casualidad llegó a mis manos (u oídos) un audio-documental de Osvaldo Bayer sobre los anarquistas argentinos. Se llama “Los Anarquistas” y con la voz de Héctor Alterio echa un poco de luz sobre este movimiento que fué salvajemente reprimido y silenciado en Argentina.

Entre otras cosas interesantes, que espero transcribir en otro momento, está esta versión del himno nacional argentino, pero con letra anarquista. Quizás resulte algo simple, pero también emotiva:

Oid mortales el grito sagrado
de anarquia y solidaridad
oid el ruido de bombas que estallan
en defensa de la libertad
el obrero que sufre proclama
la anarquía del mundo al través
coronada su sien de laureles
y a sus plantas rendido el burgués
El vil clero a la cara te escupe
y el que manda te aplica su ley
y el burgués tu sudor te arrebata
y te matan la patria y el rey.
Viva, viva la anarquía
viva el pueblo productor
libertad, igualdad y armonía
arte, paz, justicia y amor

 

Para festejar estas pascuas pongo un vídeo:

Partido Alto, de Chico Buarque con Caetano Veloso.

Diz que deu, diz que dá
Diz que Deus dará
Não vou duvidar, ó nega
E se Deus não dá
Como é que vai ficar, ó nega
Diz que Deus diz que dá
E se Deus negar, ó nega
Eu vou me indignar e chega
Deus dará, Deus dará

Deus é um cara gozador, adora brincadeira
Pois pra me jogar no mundo, tinha o mundo inteiro
Mas achou muito engraçado me botar cabreiro
Na barriga da miséria nasci brasileiro
Eu sou do Rio de Janeiro

Jesus Cristo inda me paga, um dia inda me explica
Como é que pôs no mundo esta pobre coisica
Vou correr o mundo afora, dar um canjica
Que é pra ver se alguém se embala ao ronco da cuíca
E aquele abraço pra quem fica

Deus me fez um cara fraco, desdentado e feio
Pele e osso simplesmente, quase sem recheio
Mas se alguém me desafia e bota a mãe no meio
Dou pernada a três por quatro e nem me despenteio
Que eu já tô de saco cheio

Deus me deu mão de veludo pra fazer carícia
Deus me deu muitas saudades e muita preguiça
Deus me deu pernas compridas e muita malícia
Pra correr atrás de bola e fugir da polícia
Um dia ainda sou notícia

 

Sales de tu casa, de tu caparazón y te golpea la vida que “NO es noble, ni buena, ni sagrada.”

Disfrutad del poema de Lorca cantado por Patxi Andión.

 

En un rato me acerco al café Macondo a la inauguración de la exposición Juntos y Revueltos, By Monty.

By Monty nace, hace ya varias décadas, en Medina de Ríoseco. Hija de madre alcoholica y padre pastor protestante aficionado a la infancia, a temprana edad se recompone los refajos y se echa a los caminos de la vida abandonando la morada paterna en busca de mejores vientos. Presa fácil de los bajos instintos de los hombres, cría a ocho hijos, sin cheques ni subsidios, hasta convertirlos en ciudadanos de provecho gracias a los contratos basura como moza y cocinera en posadas y mesones. En sus ratos libres, pinta tableros y roba troncos de las chimeneas para hacer esculturas. (Presentación de la autora)

bymonty1.jpg

Continue reading »

 

Hace un tiempo, mi socia y medio cítrico me enseñó el blog de Rafael Reig. Muy interesante y divertido. Se disfruta con lo que escribe, con cómo lo escribe, y con las fotos que acompañan los textos, en las que hay que buscar a la gente entre los cubatas.

Y hace como una semana la socia va a la biblioteca y saca “Manual de Literatura para Caníbales”, el último (creo) libro de Reig. ¡Que delicia! Estoy aprendiendo literatura como casi nunca he aprendido (digo “casi”, y recuerdo a mi profe de literatura de 2º año…). Reig hace un repaso de todos aquellos personajes de los que tenemos (algunos, como yo) un ligero conocimiento, metido a patadas en la escuela o que leímos en el baño cuando no había otras cosas con más imágenes. Uno a uno los va destruyendo, o mejor dicho: echando abajo la imágen romántica que teníamos de ellos, muy bien inventada y mantenida por los divulgadores que se empeñan en convertir la poesía en algo solemnemente estéril, que se escribe en un despacho, y que se lee vestido de traje en un salón financiado por algún banco y delante de un montón de viejas ataviadas con tapados de piel, o que se festeja entre ministros en largas jornadas de lectura que nadie oye, en el proclamado dia, mes, año o siglo de la literatura… ya me estoy yendo por las ramas…

Decía que destruye la imágen que teníamos de esos escritores, para luego volver a escribirla, mucho mas humana y real, y también mas emocionante y admirable (o no, porque con algunos se ceba con gusto, ¡y tan a gusto que se quedan él y el lector!). Recién terminado el capítulo dedicado mayormente a Rubén Darío me han entrado unas ganas bárbaras de leerlo, acompañado de un coñac o un wiski. Solo me falta el libro.

Quédense con el nombre: “Manual de Literatura para Caníbales”, de Rafael Reig.

© 2011 Y... lógico Suffusion theme by Sayontan Sinha